The Work & ouderschap
Waarom sommige situaties met je kind je zoveel raken
Soms reageer je heftiger dan je zelf begrijpt. Niet omdat je kind iets enorms doet. Maar omdat er in jou iets geraakt wordt dat al langer gevoelig ligt.
Je kind luistert niet.
Voor de zoveelste keer.
Je vraagt iets normaals.
Er komt weerstand.
Een grote zucht.
Of helemaal geen reactie.
En ineens voel je iets in jezelf aanspringen.
Boosheid.
Machteloosheid.
Verdriet misschien.
Of dat bekende gevoel: ik word hier weer niet serieus genomen.
Van buiten lijkt het misschien een klein moment.
Maar van binnen voelt het veel groter.
Soms reageer je niet alleen op wat je kind doet. Maar ook op wat jij gelooft dat het betekent.
Het gedrag is vaak niet het hele verhaal
Dat vind ik een belangrijk verschil.
Want natuurlijk kan gedrag lastig zijn.
Natuurlijk kan het veel van je vragen als je kind blijft roepen, weigert, huilt, boos wordt of niet luistert.
Maar vaak zit de meeste spanning niet alleen in wat er gebeurt.
Er zit ook spanning in de gedachte die er razendsnel achteraan komt.
- Ze luistert nooit naar mij.
- Ik sta er weer alleen voor.
- Ik doe het niet goed.
- Hij heeft geen respect voor mij.
- Dit moet nu stoppen.
- Ik trek dit niet meer.
En vaak geloven we die gedachte zó snel, dat we niet eens merken dat het een gedachte is.
Het voelt gewoon waar.
Waarom een gedachte zoveel spanning kan geven
Een gedachte kan je hele lichaam meenemen.
Je kaak spant aan.
Je adem wordt korter.
Je stem verandert.
Je voelt druk opkomen.
Niet alleen door je kind.
Maar door wat er intern gebeurt op het moment dat jij gelooft:
dit gaat weer helemaal mis.
Of:
niemand hoort mij hier.
En dan is het logisch dat rustig blijven ineens bijna onmogelijk voelt.
Wat The Work van Byron Katie hierin kan betekenen
Een van de manieren die mij hierin veel heeft geleerd, is het gedachteonderzoek van Byron Katie, ook wel The Work genoemd.
Niet als trucje om jezelf rustig te praten.
En ook niet om je gevoel weg te redeneren.
Maar als een manier om even stil te staan bij wat je gelooft in zo’n moment.
Want soms is het niet de situatie zelf die je helemaal vastzet.
Maar de gedachte die je op dat moment voor waar aanneemt.
Bijvoorbeeld:
Mijn kind moet nu naar mij luisteren.
Dat klinkt misschien logisch.
En soms is luisteren ook belangrijk.
Maar als die gedachte in jou heel strak wordt, kan er iets gebeuren.
Je lichaam gaat in standje controle.
Je kind voelt druk.
Jij voelt meer machteloosheid.
En voor je het weet, zijn jullie allebei verder weg van contact.
De vraag is niet of je fout denkt
Dat vind ik belangrijk.
Het gaat niet om jezelf betrappen op “verkeerde gedachten”.
Het gaat ook niet om alles maar goedpraten.
Je mag grenzen hebben.
Je mag iets nodig hebben.
Je mag moe zijn.
Je mag geraakt worden.
Maar soms helpt het om één gedachte wat losser vast te houden.
Niet meteen:
ik moet dit anders doen.
Maar eerst:
wat geloof ik nu eigenlijk?
Er ontstaat vaak al ruimte wanneer je ziet dat je niet alleen reageert op je kind, maar ook op je eigen interpretatie van het moment.
Een voorbeeld uit het ouderschap
Stel, je kind luistert niet wanneer jij vraagt om de schoenen aan te doen.
Je voelt irritatie opkomen.
Niet alleen omdat de schoenen nog uit zijn.
Maar omdat er misschien meteen iets in jou denkt:
- Waarom moet ik altijd alles tien keer zeggen?
- Niemand werkt mee.
- Ik word niet serieus genomen.
- Straks komen we weer te laat en ligt alles aan mij.
En ineens gaat het niet meer alleen over schoenen.
Het gaat over alles wat jij op dat moment al voelt.
De druk.
De verantwoordelijkheid.
Het gevoel dat je het allemaal bij elkaar moet houden.
En dáár begint vaak de echte spanning.
The Work als manier om eerlijker te kijken
The Work stelt eigenlijk een paar eenvoudige vragen bij zo’n gedachte.
Niet om een mooi antwoord te vinden.
Maar om te onderzoeken wat er gebeurt als je die gedachte gelooft.
Is het waar?
Kun je absoluut weten dat het waar is?
Wat gebeurt er in jou als je die gedachte gelooft?
Wie zou je zijn in dat moment zonder die gedachte?
En soms komt er dan geen groot inzicht.
Alleen een beetje ademruimte.
Een klein moment waarop je merkt:
misschien hoef ik niet meteen vanuit spanning te reageren.
Het gaat uiteindelijk niet om de methode
Voor mij staat The Work niet los van ouderschap.
Het is geen los trucje dat je even toepast zodat je kind beter luistert.
Het gaat veel meer over eerlijk leren kijken naar jezelf.
Naar waar jij geraakt wordt.
Naar welke gedachten jou vastzetten.
Naar hoe snel je in controle, boosheid of zelfverwijt schiet.
En precies daar kan ruimte ontstaan.
Niet omdat je ineens een perfecte ouder wordt.
Maar omdat je jezelf eerder ziet.
Zo werk ik ermee in mijn 1-op-1 begeleiding
In mijn begeleiding staat niet één methode centraal.
Jij staat centraal.
Wat er thuis gebeurt.
Waar jij spanning voelt.
Waar je jezelf kwijtraakt.
Welke gedachten steeds terugkomen.
En wat er onder het gedrag van je kind én onder jouw reactie zichtbaar wordt.
The Work van Byron Katie kan daar een onderdeel van zijn.
Vooral wanneer je merkt dat bepaalde gedachten steeds opnieuw voor spanning zorgen.
Zoals:
- Mijn kind moet luisteren.
- Ik moet dit goed doen.
- Ik sta er alleen voor.
- Er is geen ruimte voor mij.
- Ik faal als moeder.
Dan kijken we daar niet hard naar.
Niet veroordelend.
Maar rustig, eerlijk en precies genoeg om weer ruimte te voelen.
1-op-1 begeleiding voor ouders die meer rust willen
Zoek je een coach die werkt met de diepere laag onder gedrag, overprikkeling en terugkerende gedachten en waar The Work van Byron Katie passend in meegenomen kan worden?
In mijn 1-op-1 begeleiding kijken we samen naar wat er thuis steeds opnieuw geraakt wordt, zodat er meer rust, helderheid en verbinding kan ontstaan.
Bekijk de 1-op-1 begeleidingVoor ouders die niet zoeken naar standaard opvoedtips, maar naar eerlijker kijken, meer ruimte en minder reageren vanuit spanning.
