Ik ben moeder van drie kinderen en al bijna dertig jaar samen met mijn man, terwijl ik de 45 nog moet aantikken. We hebben onze ups en downs gekend, in het ouderschap en in onze relatie. Niet alles ging of gaat vanzelf. Wel hebben we steeds gekozen voor de moeilijke weg: hulp zoeken, blijven kijken, niet wegduwen wat zich aandiende. Zonder hen als spiegels naast me was mijn groei niet mogelijk geweest. Ik ben ze daar oprecht dankbaar voor.

En verder:

Ik verkies inmiddels vaker thee boven koffie.
Goede gesprekken boven koetjes en kalfjes.
De natuur boven drukte.
Veel alleentijd boven afleiding.
Mijn gezin gaat voor sociale verwachtingen.

Ik ben een enorme rommelkont.
Niet chaotisch in mijn werk, wel in mijn leven.

Ik heb langdurige vriendschappen. Mensen die me al jaren kennen en gebleven zijn, sommigen al meer dan 25 jaar. Dat koester ik.

Ik ben gek op calorierijke pastabommen en schep vaak te veel op.
Niet uit onwetendheid, maar omdat genieten soms wint van matiging.

Sinds zomer 2024 woon ik in het Noorden en rij ik meer dan 200 km heen en terug om naar mijn vaste kapster te gaan. Ik vertrouw verder niemand met mijn haar.

En ja, zelfs onze Old English Bulldog is een spiegel.
Dieren liegen niet. Ze laten feilloos zien wat er in huis speelt en wanneer er spanning is die nog niet is uitgesproken.

Echtheid gaat voor maskers, ook al voelt dat soms ongemakkelijk.
Zeker bij de vraag “hoe gaat het met je?” De ander heeft het masker daar soms liever.

Mijn valkuil is mezelf verliezen in mijn gezin en alles willen dragen.
Van de buitenkant zullen anderen dat niet snel zeggen, zeker niet in mijn opvoeding. Ik laat mijn kinderen veel vrijheid. Juist daarom moest ik leren waar controle zich subtiel verstopt.

Zo. Dit lijkt me al heel wat informatie.
Er is altijd meer, maar dan wordt dit een boekwerk.

Voel je ergens de behoefte om met mij in contact te komen na het lezen hiervan?

Stuur me dan hier even een bericht.